«

»

Print this نوشته

کودکان و دمانس(فرسایش مغز)

.

.

.

 نویسنده: مهندس مهدی صمدانی

کودکان و دمانس(فرسایش مغز)

 

 

زندگی تمامی اعضای خانواده، در اثر ابتلای یک نفر از آنها به بیماری دمانس، دستخوش تحولات عمیق و وسیعی می شود. در نتیجه، به دلیل مشکلات فکری و روانی،  بیشتر آنها مجبورند برای مداوا به پزشک مراجعه نمایند(۲۰۳). کودکان در این ماجرا از سایرین آسیب پذیر ترند و نیاز به توجه بیشتری دارند.

وقتی یکی از نزدیکان یک کودک، مثلاً پدربزرگ او، به آلزایمر یا نوع دیگری از بیماریهای دمانس مبتلا می شود، چگونه این مشکل و تغییرات خلقی و رفتاری پدر بزرگ را برای کودک توضیح می دهید؟ آیا با رفتار خود کوشش می کنید مشکل را انکار نموده و اوضاع را عادی جلوه دهید؟ آیا بیمار و مسایل او را از دید کودک پنهان می کنید؟

.

آسیب پذیری کودکان

بروز دمانس در خانواده برای کودکان از دوجنبه چالش بر انگیز است. اول، ترس از دست دادن عزیزی که او را بسیار دوست دارند، و دوم، نگرانی از اینکه سایر عزیزان و خودشان هم در آینده به این بیماری مبتلا شوند. این دو چالش ممکن است برای آنها بحران روانپزشکی[1] ایجاد نماید.

همچنین، کودکان ممکن است مجبور شوند زودتر از موعد، نقش والد جانشین را در انجام امور خانه مانند خرید، تمیز کردن، و یا حتی آشپزی بر عهده گیرند. این تغییر زود هنگام ممکن است در آنها احساس سرخوردگی، بی پناهی، تنهایی، و افسردگی بوجود آورد.

 

به کودکان آگاهی دهید

کودکان اغلب از وجود یک مشکل بزرگ در خانواده، حتی قبل از اینکه کسی برایشان توضیح داده باشد، آگاهند. بنابراین برایشان اطمینان بخش خواهد بود که با توجه به توان فکریشان،  آنها را در جریان مسائل قرار دهید.

  • آگاهی از بیماری دمانس ممکن است بسیار دردناک و نگران کننده باشد ولی کودکان با دانش اینکه رفتار و گفتار بزرگترشان اختیاری نیست و به دلیل بیماری به وجود آمده است، آرامش بیشتری خواهند یافت.
  • توجه به رفتار و کردار اطرافیان بیمار در سازشگری با مشکلات بیماری، برای کودکان آموزنده است. آنها در عمل آموزش می بینند که چگونه باید با مشکل بزرگ و اضطراب آوری چون دمانس سازشگری نموده و احساسات دردناک مربوطه را مدیریت نمایند.
  • توضیحات خود را درباره بیماری با توجه به سن کودکان و سطح درک و تحمل آنها تنظیم کنید. در عین اینکه به روشنی و درستی به سؤالات آنها پاسخ می دهید، به آنها اطمینان دهید که آمادگی پاسخ گویی به پرسش های دیگر آنها را دارید و می توانند هر وقت لازم بود در این مورد با شما صحبت کنند.
  • به آنها اطمینان دهید که با وجود تمام فشارها و گرفتاری ها، مانند گذشته آنها را دوست دارید و در عمل، با برنامه ریزی دقیق سعی کنید صرف وقت با آنها را در برنامه روزانه خود بگنجانید.

 

به احساسات کودکان توجه کنید

کودکان بیش از دیگران نیازمندند که به احساساتشان توجه کافی شود. احساساتی از جمله:

  • غم و اندوه از اینکه برای کسی که دوستش دارند چه اتفاقی افتاده است.
  • اضطراب از اینکه به سر بیمار چه خواهد آمد.
  • ترس و خجالت زدگی از رفتار غیر معقول و حتی کودکانه پدر بزرگشان در حضور سایرین.
  • ملالت از سؤال ها و داستان های تکراری عزیزشان.
  • تغییر نقش و مسئولیت جدید آنها در مراقبت از کسی که تا چندی قبل از آنها مراقبت می کرد.
  • احساس بیهودگی و وازدگی به دلیل اینکه کوشش های آنها در بهبود بیمار تأثیری ندارد.
  • عصبانیت از اینکه والدین آنها درگیر مراقبت از بیمار هستند و فرصت همیشگی صرف وقت کافی با آنها را ندارند.

.

کودکان را راهنمایی کنید

  • از آنها بپرسید نسبت به بیماری پدر بزرگ خود چه احساسی دارند و به پاسخ آنها به دقت توجه کنید تا بتوانید از نگرانی های آنها آگاه شده و در رفع آنها بکوشید.
  • از کودکان در کار مراقبت در حد توان آنها کمک بگیرید ولی توجه داشته باشید که در این کار زیاده روی نکرده و زندگی کودکانه آنها را مختل ننمایید. آنها باید فرصت کافی برای بازی، درس، تفریح، و کودک بودن داشته باشند.
  • کودک را تشویق کنید دفترچه خاطرات روزانه خود را بنویسد. نوشتن احساسات کودک به او آرامش می دهد و مایه تسلی خاطر او خواهد شد.

.

پریشانی و اندوه در کودکان

  • اگر کودک خواب های پریشان می بیند، رفتار سرکش و جلب توجه کننده از خود نشان می دهد، و یا از دردهای نامشخص شکایت دارد، ممکن است به اضطراب دچار شده باشد.
  • کودکان آشفته ممکن است دچار عدم تمرکز لازم در انجام تکالیف مدرسه شوند و افت تحصیلی پیدا کنند. در صورت لزوم با مشاور مدرسه صحبت کنید و او را در جریان بیماری دمانس در خانواده بگذارید.
  • کودک ممکن است نسبت به بیماری پدربزرگ بی تفاوت به نظر برسد یا حتی خود را شاد جلوه دهد. او ممکن است بدینوسیله مسایل را در سینه اش حبس کرده و از ابراز نگرانی و ناراحتی خود طفره می رود. ضمن احترام به خواسته های او، توصیه می شود کوشش نمایید راجع به مسائل موجود با او صحبت نمایید.
  • نوجوانان ممکن است به نظر برسند که بیشتر به خودشان توجه دارند و وقت خود را در تنهایی و اتاق خود صرف می کنند. این گزینه ممکن است مکانیسم دفاعی آنها در برخورد با مشکل لاینحل دمانس باشد. ضمن احترام به رفتار آنها، به آنها اطمینان دهید که دوستشان دارید و هر زمان مایل باشند می توانند با شما صحبت نموده و پرسشهای خود را با شما مطرح نمایند.

.مطالب این مقاله  جایگزین مشاوره شخصی و خصوصی خواننده با اشخاص ذیصلاح و متخصص در رشته حرفه ای ایشان از جمله پزشکان، روانشناسان، حقوقدانان، و سایر حرف مربوطه نیست. توصیه میشود همواره، برای هر مورد بخصوص که با ان روبرو هستید، با متخصص مربوطه مشورت نمایید.


.

منابع و مراجع

  1. sciencedirect.com; (n.d.), Impaired health of those living with dementia patient, retrieved April 2017, from http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/0277953695002960
  1. alzheimers.org.uk; (n.d.), Explaining dementia to children and young people, retrieved April 2017, from https://www.alzheimers.org.uk/info/20029/daily_living/23/explaining_dementia_to_children_and_young_people
  1. alz.org; (n.d.) Children and teens, retrieved April 2017, from http://www.alz.org/documents/national/brochure_childrenteens.pdf
  1. ncbi.nlm.nih.gov; (n.d.), What it means to be an adult child of a person with dementia, retrieved April 2017, from https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24152431
  1. Sheffield.ac.uk; (n.d.), Young people caring for adults with dementia, retrieved April 2017, from https://www.sheffield.ac.uk/polopoly_fs/1.563454!/file/Young_people_caring_for_adults_with_dementia.pdf

 

[1] Psychic Crisis

Permanent link to this article: http://dardashna.ir/?p=2219